Pagsasagip sa Modernidad: Pagbabago ng Klima, Agham at Kanluraning Imperyalismo

Abstract

Climate change constitutes the ultimate challenge for the project of modernity, as envisioned in Europe during the 18th century or Age of Enlightenment. Its global and long-term threat is all what modernity has always endeavoured to control to free people from the dangers of Nature. This is evident in the contemporary discourse on climate change that is supported by a single narrative dictated by Western science. This monolithic discourse leads one unique approach to governing climate change. This form of government mirrors Foucault’s governmentality. Governmentality is the modern form of exercising power that emerged and grew in Europe through the 18th century. It is grounded in the expectations of the Age of Enlightenment that people should be free from the threats of nature. The governmentality of climate change exerts strong control on society and the behaviour of people who believe that their life will be safer and more progressive. This Western approach to governing climate change is hegemonic and applied all around the world. As such, the governmentality of climate change constitutes an instrument of imperialism for the West. It builds upon the material reality of climate change and of its impacts to impose a normative and regulatory agenda on the rest of the world. Our argument is thus not to dismiss the significance and relevance of climate change. Our concern is the rolling out of Western science and governmentality across the world, especially in places such as the Philippines where they do not match local understandings of the world.

ABSTRAK

Ang pagbabago ng klima ay ang panghuling hamon para sa proyekto ng modernidad dahil ang pinakalayunin nito ay palayain ang taumbayan mula sa pandaigdigan at pangmatagalan na banta ng kalikasan. Pamana ito ng Enlightenment noong ikalabingwalong siglo sa Europa na kung saan naging banta sa kinabukasan ng sangkatauhan ang kalikasan. Sa kasalukuyang talastasan tungkol sa pagbabago ng klima, malinaw ang impluwensiya ng Kanluraning agham sa pagbuo ng isang salaysay lamang tungkol sa mismong banta at sa dapat maging adaptation ng taumbayan. Naging batayan ito sa paggigiit ng isang uri ng government lamang pagdating sa pagbabago ng klima. Ito ay ang tinatawag na governmentality, ayon kay Foucault. Ang Governmentality ay ang modernong uri ng paggigiit ng kapangyarihan na umunlad sa Europa noong ikalabingwalong siglo. Batayan nito ang mga ideya ng Enlightenment at ang kanyang paghahanap sa kamalayan mula sa mga banta ng kalikasan. Sa governmentality ng pagbabago ng klima may mahigpit ng kontrol sa lipunan at sa ugali ng mga taumbayan kung naniniwala sila na magiging mas ligtas at maunlad ang kanilang buhay. Dahil hegemoniko itong governmentality ng pagbabago ng klima, ito ay naging isang bagong instrumento ng Kanluraning imperyalismo. Ginagamit nito ang materyal na realidad ng pagbabago ng klima at ang kanyang epekto upang magiit ang normatibo at regulatoryong agenda sa iba’t ibang lugar sa mundo. Hindi ibig sabihin na hindi nagbabago ang klima. Ang pangamba ng artikulong ito ay ang pagkalat ng Kanluraning agham at governmentality sa buong mundo, lalo na sa lugar katulad ng Pilipinas na kung saan hindi wasto ang mga ito sa lokal na pananaw.